Και μέσα στο γενικό μούδιασμα που επικρατεί μπαίνει η εορταστική περίοδος του Πάσχα.
Και μεταξύ μαγειρέματος, ξεσκονίσματος, Netflix, social media, γενικής καθαριότητας θυμήθηκα οτι έχω και 2 βαφτιστήρια. Μέσα στη γενική ανακατωσούρα που επικρατεί η καθιερωμένη Πασχαλινή δωροιεροτελεστία- παπούτσι, αβγό, λαμπάδα- είχε μπει σε δεύτερη μοίρα.
Τι να σου κάνουν κι αυτά- η μικρή Κασσάνδρα ετών 5 ρωτάει τη μαμά της κάθε απόγευμα αν ο Κος Τσιόδρας έπιασε τον Κορωναϊο για να μπορέσει και πάλι να βγει με τον παππού της να πάει στο πάρκο, ο δε Κωνσταντίνος ετών 12 είναι τρισευτιχισμένος που ξυπνάει και κοιμάται ο, τι ώρα θέλει και δεν του λείπει κάτι αφού με τους φίλους του επικοινωνεί κάθε απόγευμα στον υπολογιστή.
Ναι, καλά παρατηρήσατε έχω κάνει το αδιανόητο, έχω βαφτίσει ένα κορίτσι και ένα αγόρι. Κι αυτό όχι γιατί ήθελα να έχω ένα από κάθε φύλο αλλά γιατί τα δύο ζευγάρια που μου το ζήτησαν αποτελούνται απο φίλους παιδικούς και το είχαμε τάξει απο μικροί. Τι να έκανα που έκαναν η μία αγόρι και ο άλλος κορίτσι???
Να σας πώ όμως την αλήθεια μ’ αρέσει αυτό γιατί έτσι βλέπω τη διαφορετική προσέγγιση των πραγμάτων μεταξύ των 2 και γελάω πολύ.
Ο Κωνσταντίνος στην ηλικία των 5 δεν είχε καμία άποψη για το τί θα του πάρω δώρο. «ο,τι θες εσύ νονά ή ρώτα τη μαμά» ήταν πάντα η απάντηση. Και η απόκριση της μαμάς ήταν πάντα η ίδια- 12856 της Crocs, σανδαλάκι, με βολεύει πάρα πολύ, άλλο παπούτσι δε βάζει όλο το καλοκαίρι.
Με την Κασσάνδρα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Εδώ υπάρχει άποψη. Καταρχήν, πρέπει να είναι ροζ ή να έχει κάποια φιγούρα πάνω ανάλογα με τη φάση που περνάει. Εδώ η άποψη της μαμάς είναι σε δευτερεύουσα μοίρα- αν υποθέσουμε οτι της επιτραπεί να την εκφράσει. Εδώ τα πράγματα γίνονται λίγο πιο δύσκολα αλλά φυσικά όχι ακατόρθωτα. Η μαμά τη βάζει στο site του brandhouse.shoes και εκεί τελειώνει ο δικός της ρόλος αφού η μικρή σκρολλάρει και μου φωνάζει «αυτό, αυτό αυτό θέλω νονά» λες κι εγώ είμαι παρούσα και βλέπω αυτό που τόσο την εχει ενθουσιάσει. Εδώ χρησιμοποιώ πάλι τη βοήθεια της μαμάς και η παραγγελία έχει γίνει.

Ο Κωνσταντίνος, έφηβος πιά ζητά μια απλή σαγιονάρα για τη θάλασσα, λευκή η μπλε, άλλωστε στη φάση αυτή ουδόλως τον απασχολούν τα παπούτσια που θα βάλει. Από την άλλη, έχω πολύ μεγάλη αγωνία να δώ τι θα γίνει όταν η Κασσάνδρα φτάσει τα 12. Ανησυχώ οτι θα είναι «στείλε μου το pin τηςς κάρτας σου και το ‘χω νονά».