Η αγωνία της μάνας

Έχοντας πριν 4 χρόνια φέρει στον κόσμο αυτό το Γιαννάκη έχω εντυπωσιαστεί από την εξυπνάδα τη σπιρτάδα το μπριο και την ομορφιά του απορώ με την παγκόσμια κοινότητα που δεν τον έχει ακόμα εντοπίσει για να διεξάγαγει μελέτες για το πως μπορεί να γεννήθηκε αυτό το πλάσμα με τα τόσα χαρίσματα.

Όχι, όχι δεν είμαι τρελλή βλέποντας το Γιάννη να κάνει τα πρώτα του βήματα σε ηλικία 9 μηνών, το Γιάννη να ανοίγει τα μάτια του κάθε πρωΐ και να ανακαλύπτει τον κόσμο δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω πως είναι δυνατόν να υπάρχει άνθρωπος που να μη βλέπει οτι το παιδί μου είναι το ΠΑΙΔΙ ΘΑΥΜΑ.

Όπως καταλαβαίνουμε όλοι είμαι μια τυπική Ελληνίδα μάνα για την οποία ο Γιαννάκης της είναι το μοναδικό άτομο με το οποίο θα έπρεπε ΟΛΟΙ να ασχολούνται.

Το να γυρίσω στη δουλειά όταν ο Γιαννάκης ήταν ακόμα βρέφος είχε όλα τα τυπικά της Ελληνίδας μάνας: κλάμα, τύψεις και φυσικά ΠΑΝΤΟΥ φωτογραφίες του Γιαννάκη. Και σε όλα αυτά να έχω να αντιμετωπίσω και το στραβό βλέμμα της μάνας μου «μόνο εσύ εκανες παιδιά? Μια χαρά είναι το παιδί μαζί μου. Μια χαρά σας μεγαλώσαμε και εσένα και τα άλλα τρια σου αδέλφια εγώ και ο πατέρας σου, ο Γιαννάκης θα έχει πρόβλημα?». Μα ο Γιαννάκης είναι διαφορετικός, είναι απλά τέλειος, τί δεν καταλαβαίνει?

Και τώρα ο Γιαννάκης πρέπει να πάει παιδικό σταθμό. «Γιατί?» ρωτάω όλο αγωνία- δεν μπορεί να μείνει στο σπίτι, να με έχει πάντα σα θεά, να μη γνωρίσει άνθρωπο και όλος του ο κόσμος να περιστρεφεται γύρω απο μένα?

Με βαριά καρδιά- μάλλον εγώ και όχι ο Γιαννάκης- θα ξεκινήσει παιδικό μετά τις καλοκαιρινές διακοπές. Το γεγονός οτι μετέθεσα τις καλοκαιρινές μου διακοπές για τέλος Σεπτεμβρίου μόνο τυχαίο μπορεί να χαρακτηριστεί.

Φυσικά βρήκα τον καλύτερο παιδικό αφού παιδεύτηκα μεταξύ «μικρής πυγολαμπίδας» «παίζω ζωγραφίζω και μαθαίνω», « οι μικροί εξευρευνητές της Ντακ σίτυ» και άλλα τέτοια …. ευφάνταστα ονόματα καταλήγοντας σε εκείνον που ήταν πιο κοντά στο σπίτι- μή λείπει πολλή ώρα το παιδί από το σπίτι.

Και τώρα ξεκινά ένας αγώνας δρόμου για το τί θα χρειαστεί ο Γιαννάκης για τον παιδικό- τσάντα, ειδικά τάπερ με φαγητό, παγουρίνο, φορμίτσες, αλλαξιές – ένα Α3 σε «απαραίτητα» μου έδωσαν από το σχολείο. 3 μέρες τρέχω σαν την τρελλή να τα βρώ όλα. Το μόνο ευκολάκι ήταν τα παντοφλάκια που πρέπει να φοράνε στον παιδικό. Φυσικά Crocs. Φυσικά κάποιο που να χαρακτηρίζει το Γιαννάκη με σχεδιάκι, φωτάκια γιατί είπαμε ο Γιαννάκης είναι ενας.

Και μια και πήρα για το Γιαννάκη τα φωτάκια, μήπως να πάρω και εγώ κανένα καινούργιο σχεδιάκι? Και τώρα που τα είδε και η μαμά μου θέλει κι αυτή. Ωχ έρχεται και ο μπαμπάς μου. Κάτι βρήκε κι αυτός. Ευτυχώς ο Τάκης είναι ακόμα στη δουλειά – θα ήθελε κι αυτός.